กรณีศาลมีคำสั่งยกคำร้องของพนักงานอัยการที่ขอให้ทรัพย์สินของ ษิทรา เบี้ยบังเกิด หรือ “ทนายตั้ม” ตกเป็นของแผ่นดินในคดีที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหาฉ้อโกงและฟอกเงิน ได้กลายเป็นประเด็นถกเถียงในสังคม โดยเฉพาะกระแสวิจารณ์ว่าเป็นการ “ปล่อยทรัพย์” หรือ “คนรวยไม่ผิด” อย่างไรก็ตาม คำสั่งดังกล่าวควรถูกทำความเข้าใจในกรอบกฎหมายและขั้นตอนกระบวนการยุติธรรมอย่างรอบด้าน
ในทางกฎหมาย คดีนี้เป็นการดำเนินคดีควบกันทั้งคดีอาญาและคดีแพ่ง ส่วนคำร้องยึดทรัพย์เป็นการดำเนินการตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ซึ่งให้อัยการยื่นคำร้องได้ หากเห็นว่าทรัพย์เกี่ยวข้องกับความผิดมูลฐาน แต่ประเด็นสำคัญคือ คดีอาญาซึ่งเป็นฐานของการพิจารณาว่ามีความผิดหรือไม่นั้น ยังไม่สิ้นสุดและยังอยู่ระหว่างสืบพยาน ขณะที่บางส่วนของคดีแพ่งมีความคืบหน้าไปก่อน
ศาลจึงพิจารณาว่า ในเมื่อคดีอาญายังไม่ถึงที่สุด การมีคำสั่งให้ทรัพย์ตกเป็นของแผ่นดินในขณะนี้อาจก่อให้เกิดปัญหาหากภายหลังพิพากษาว่าไม่เป็นความผิด จึงมีคำสั่ง “ยกคำร้อง” ไว้ก่อน ซึ่งไม่ใช่การยกฟ้องคดีหลัก และไม่ใช่การวินิจฉัยว่าผู้ถูกกล่าวหาไม่มีความผิด แต่เป็นการชะลอการริบทรัพย์จนกว่าคดีอาญาจะได้ข้อยุติ
ในส่วนสถานะทรัพย์สิน ยังอยู่ภายใต้มาตรการอายัดตามกระบวนการกฎหมาย เพื่อรอผลคดี หากท้ายที่สุดศาลพิพากษาว่ามีความผิด อัยการสามารถยื่นคำร้องใหม่เพื่อขอให้ทรัพย์ตกเป็นของแผ่นดินได้ ขณะเดียวกัน หากฝ่ายอัยการเห็นว่าคำสั่งดังกล่าวไม่ถูกต้อง ก็มีสิทธิอุทธรณ์ตามขั้นตอน
ดังนั้น คำสั่งยกคำร้องในครั้งนี้จึงเป็นเรื่องของจังหวะและขั้นตอนทางกฎหมาย มากกว่าจะเป็นการตัดสินสาระของคดี ซึ่งยังต้องรอคำพิพากษาในคดีอาญาที่อยู่ระหว่างการพิจารณาต่อไป
